AŞK NESİN SEN?
Bir zamanlar düşündüğüm gibi beklemeyi bilmek misin? Öyleysen bunca zamandır neden cevap vermedin suskun bekleyişlerime? Yoksa bu soruya karşılık aşk daha da beklemeyi bilmektir mi diyeceksin. Sen isteğin gibi tarifini yap aşkın, istediğin pazarda satılığa çıkar. Zira artık anladım ki senin amacın beni sevdiğime kavuşturmak değil, senin gayen güncemdeki gündemini korumakmış. Her zaman yüreğimin seninle atmasını, aklımın seninle meşgul olmasını istiyorsun ama bunu isterken bir şeyi hesap etmedin, edemedin. Aşk akıl ve kalbime hükmün geçmiş olabilir; ama ruh iklimimi o suni bombardımanlarınla ele geçirip tahrip edemedin çünkü bu iklim nice âşıklar gördü senin elinden zehir içen, ateşlere atılan, sevdiğine zarar veren sen o âşıkları bertaraf ettin sanma ki beni de avlarsın aşk.
Gün içinde saklı bütün gerçek… Harama karşı silahlandı mı insan, helalin içinde yol bulup ilerlemeli. Gölgesi bile titretmeli haramın insan kalbini… Kalp korunmazsa harama yol alırsa göz, el ve kulak, sırt kocaman bir dünyayı yüklenmiştir üzerine ve kambur adımlarla tökezleyerek dağ zirvesine çıkmaya çalışır. Arada kalır insan, bir yanda dağ zirvelerinde hedef, güzellikler, bir yandan sırtında yüklenmiş olduğu günahları… Ayağı prangalı zavallı bir köle olmuştur o. Vakit akşam olmakta… Akşamın karanlığının çökmesi gibi günah kâbusu insanı çepeçevre sarıvermiştir. Korkmaktadır insan, karanlıkta kalmaktan. Boğulmaktan ve suni ışıklardan… Bir çıkış bir çare bir umut… Kirlenen kalp penceresinden cennet yamaçlarını seyretmek mümkün görünmemektedir.
Roman yazmayı becerebilseydim adı ne olurdu ne yazardım acaba? İstanbul’a ilk gelişim, ağlamalarım, özlemlerim, sabahı olmayan geceler…
Uzun zamandır görüşmediğim gönül doktoruma gittim. Gözlüklerimi değiştirmemi istedi. Gönül gözümle yüz penceremden bakmaya çalıştığım dünyayı o gözlüklerle hiçbir zaman doğru okuyamayacağımı ve yanlış okumalarımın sonucunda da yanlış yorum ve yaşayışlardan uzak olamayacağımı söyledi. Bir alışılmışlık ve alışkanlıklar yığınıyla çevremdeki duvarı kalınlaştırmıştım. Yeni bir gözlükle yeni bir dünyaya gelmek ve oradakileri görüp ona göre bir yaşam sürdürmeye çalışmak hemen de öyle kolay olmadı. Uzun bir yolculuğa çıktım. 10 günlük değildi belki 25 yıllık süren bir yolculuğun belli karelerinde durup dinlendim. Çünkü aklımı ve kalbimi ve de ruhumu yormuştum…
